قشم، جزیره عجایب هفتگانهی ایران، زیباترین و منحصر به فردترین پدیدههای طبیعی را دارد. یکی از این زیباییها، جنگل حرا است.
در سواحل خلیج فارس و دریای عمان، جنگل به بزرگی 22 هکتار وجود دارد که به این جنگل، جنگل حرا میگویند. این جنگلها یکی از پدیدههای کمیاب طبیعی در دنیا به شمار میآیند.
درختان این جنگلها در تمام طول سال سبز هستند و ارتفاعشان به ۳ تا ۶ متر میرسد. ویژگی منحصرفرد این درختان این است که در طی میلیونها سال، سازگاری خوبی با آب شور پیدا کردهاند، به اینگونه که از آب شور تغذیه میکنند و با دفع نمک آن، آب را به طور طبیعی شیرین میکنند.
جنگل حرا به علت شرایط مناسب تبدیل به یک زیستگاه مناسب برای پرندگاه مهاجر شده است. این پرندگان از سمت مناطق گرمسیری به قشم کوچ میکنند. پرندگانی مانند حواصیل بزرگ، اگرت بزرگ، اگرت ساحلی، حواصیل هندی، کفچه نوک تیز، سلیم خاکستری، گیلانشاه و کاکائی.
این جنگلها، زیستگاه بسیار خوبی برای ماهیان، نرمتنان و سختپوستان نیز هستند. سطح آب این جنگل در زمان جزر و مد تغییر میکند. سطح آب این جنگل در حالت عادی در حدود یک و نیم متر است. در زمان مد دریا، درختان این جنگل به زیر آب میروند و هجوم ماهیها در این حالت، آن را به محلی مناسب برای ماهیگیری تبدیل می کند. حالت جزر و مد در جنگل حرا هر ۶ ساعت یکبار اتفاق میافتد. جالباست بدانید که در حالت جزر، زمین این درختان خشک میشود و به نظر میآید که این درختان در زمینی خشک رشد کردهاند.
شما میتوانید بروی آبهای جنگل حرا قایق سواری کنید و از مناظر بینظیر آن لذت ببرید. همچنین در زمستان میتوانید شاهد تعداد زیادی از پرندگان مهاجر باشید که به این منطقه کوچ میکنند. به همین دلیل این جنگلها علاوه بر اهمیت طبیعی، برای محافظت از گونه های جانوری آن تحت حفاظت قرار دارند.
قشم هوایی گرم و مرطوب دارد مخصوصا در تابستان که فقط مرم بومی آنجا میتوانند این هوا را تحمل کنند. بهترین زمان سفر به جنگل های حرا در قشم، از اواسط پاییز تا اردیبهشت هست که در این زمان دمای هوای این منطقه مناسبتر است.
برای رسیدن به قشم بهتر است از هواپیما استفاده نمایید. اما اگر ترجیح میدهید زمینی سفر کنید، باید از بندر خمیر و یا بندر پل خود را با لنج یا کشتیهای مسافربری به قشم برسانید. در قشم میتوانید از بزرگراه خلیج فارش خود را به جنگل حرا برسانید.
ز دیوارها خشت وز بام سنگ، به کوی اندرون تیغ و تیر و خدنگ/ ببارید چون ژاله ز ابر سیاه، پئی را نبد بر زمین جایگاه ((فردوسی))