حکایتی پر رمز و راز از انسانهای گذشته؛ تعاملاتی به خشونت سنگ اما لطافت زندگانی نهفته در بطنشان؛ سنگنگارههایی که راوی تجارب گذشتگان به نسلهای بعدی هستند.
تیمره در تقاطع سرچشمههای رود اناربار و ما بین شهرهای محلات، خمین و گلپایگان قرار گرفته است. این سنگنگارههای پر رمز و راز در سه استان مرکزی، لرستان و اصفهان واقع شدهاند و چون تمرکز این آثار در محدوده خمین است (بیش از 21000 مورد)، به نام "تیمره" معروف است. از این ناحیه با اسامی "تیمره"، "تیمرتین" و "کمره" نیز یاد شده است.
"قیدو" و "مزاین" کهنترین آثار تاریخی و هنری به جا مانده از سنگنگارههای این منطقه است.
این ناحیه یکی از شگفتیهای گردشگری را در دل خود نهفته دارد، وجود قدیمیترین نمونههای حکاکی بشر، نمونهای از کهنترین زیستگاههای انسانی که به ما کمک می کند تا نظارهگر سیر تغییر و تحول در زندگی انسان در هزاران سال قبل باشیم، جاذبهای خاص را به این منطقه بخشیده است.
قرارگیری سنگنگارههایی در 31 محوطه با مساحتی بالغ بر 50 کیلومتر مربع یک موزه بی بدیل با نگارخانه کهنِ بی سقف را به ارمغان آورده است. تصاویر حک شده بر سنگنگارهها که گاهی به صورت انتزاعی و گاهی طبیعی بوده است شامل تقسیمبندیهای خاص می باشد؛ نقوش حیوانی چون: بز کوهی (بیش از سایر نقوش در این سنگنگارهها موجود میباشد؛ به ویژه بز کوهی نر با شاخهای بسیار بزرگ و کشیده)، سگسانان، گربهسانان، اسب، شتر یک کوهانه، قوچ، ماهی، ببر، گاو؛ پرندگانی نظیر: لکلک، هدهد و کبک؛ نقوش گیاهی مانند: سرو، کاج و خوشه گندم؛ همچنین تصاویری از نبردهای پهلوانی، رقصهای جادویی، زنان باردار، کاروان شتر و انسانهایی با دستهای بزرگ در بین آن ها به چشم می خورد. جالب است بدانیم این نقوش پر رمز و راز به صورت ضربهای بر روی صخرههای سنگی به روش کندهکاری و بدون حجم ایجاد شده اند. انسان گذشته گویا با هدف انتقال تجارب خود به نسلهای بعد این نحوه ارتباط را برگزیده است؛ چرا که علائم حک شده شامل اطلاعات معیشتی، شکار و شیوه زندگی هستند.
اقلیم خمین در زمستانها بسیار سردسیر و در تابستانها بسیار داغ و گرم است. از این رو، مناسبترین زمان سفر و ماجراجویی در بین سنگنگارههای تیمره، اواسط بهار و اوایل پائیز است.
ز دیوارها خشت وز بام سنگ، به کوی اندرون تیغ و تیر و خدنگ/ ببارید چون ژاله ز ابر سیاه، پئی را نبد بر زمین جایگاه ((فردوسی))